 |
| osman hamdi bey kazıda |
ömrüm boyunca kazılardan dünyanın en değersiz yada önemsiz buluntularını elde etsem bile bu işi büyük bir hevesle yapardım. aslında kesin konuşmayan hatta kendime olan güven kırıklıkları nedeniyle kesin konuşamayan biriyim ama bu konuda kendimden eminim, öyle olurdu. zamanında biraz daha dik başlı yada kararlı olamadığım için muhtemelen ölene kadar pişman olucam.
 |
pentagram' ın bi şarkısı vardı "metal not dead" öyle aklıma geldi.. lisede pek severdim, bi iron maiden'sız, slayer'sız, moonspell, dark tranquillity, death, pentagramsız falan asla olmazdı. itfaiyenin kullanmadığı boş deponun birinde, çarpma bir davul seti, emanet iki amfiyle mor ve ötesi, duman, teoman, bulutsuzluk falan çalardık şimdi bazı yaptığım şeyler ne kadar tuhaf, saçma da gelse çok eğleniyordum be... meydanlarda konser düzenlemek, arkadaş grubunla şarkılar çalıp söylemek çok güzel zamanlardı. uçarı ama güzel hayaller kurdururdu çalışmalarımız. üniversite bahar konserleri falan derken bi bakmışız nerelerdeyiz. ama heavy metal icra edecek kıvama gelemeden, henüz pop rock döneminin bile başlarındayken bizim grup müzik işleri bitti.
bi de sırt çantasını alıp, gitmek vardı. trenle avrupayı gezip garlarda yatacaktık falan. o da olmadı işte. çok uçarı hayaller değil aslında. e yapanlar da var. sanırım hayallerin değil de hayalperestin sıkıntısı var. iş yok...belki de en başından beri en büyük sıkıntı bu. bununla yüzleşeceğini bilmek var. önünde örnekler var. adım atmaya korkutacak sebepler var. birşeyler var, aslında engel gibi durmasa da beni durdurdu, durduruyor. hayalleri kendi aleminde boğdum, bomboş bekliyorum. belki de sadece görgü ve alışkanlıktan ileri gelen şeyler. içim sıkıldı, nerelere gittim. bu kadar yeter. şu ev günlerim de bir an önce bitse ...
normalde yazıya paralel "iggy pop passenger" olan şarkı bi anda dönüverdi...
